Que difícil é saber que un amigo sinte indiferencia hacia ti. Que difícil é estar con el pero como se non estivera. Que difícil é ver que nada é coma antes.
Que difícil é saber cómo te traicionan aquelas que dicían ser as túas amigas...
Que complicado é cando só hai unha cousa que queiras no mundo, que eso sexa volver a ter o teu amigo e que sexa tan difícil de consesguir... E ver que te necesita, pero que non che pide a túa axuda. Que tu tamén o necesitas e, aínda que llo repites, parece non importarlle. E que logo che diga que non ten ningunha opinión sobre o que está pasando... é o peor.
"Cada vez me siento más orgullosa de mis dudas. Las únicas que, con el tiempo, acaban siempre confirmándose. Las únicas que, con los años, jamás me van a traicionar."
sábado, 30 de abril de 2011
jueves, 21 de abril de 2011
Lo peor que te puede pasar
Sen palabras. Así é como me quedei eu. Que é peor que sentir a decepción por parte daqueles que chamabas amigos? Xa o dice o dito pensa mal e acertarás. Pensei mal, e tamén pensei que era mala por pensalo. Pero ahora que sei que é verdade... casi preferiría que non o fose. Agora só toca esperar a que chegue setembro e o cambio de cidade á procura dunha nova vida.
E para aqueles que pensan que o peor que hai é que te deixe o mozo/moza... iso é porque non saben o que é non ter a ninguén en quen confiar plenamente. Ou telo, pero "lonxe".
Lo peor que te puede pasar no es acabar en un hoyo. Lo peor que te puede pasar no lleva ningún epitafio, ningún karma, ningún porqué. Casi nadie habla de ello, porque nombrar lo peor que te puede pasar es como admitir que alguna vez te ha pasado, y eso pinta tan agradable como lamerle las pústulas a un leproso terminal.
A los que se atreven a pronunciarlo les basta con dos palabras, que por separado parecen inofensivas, pero que juntas pueden llegar a resultar tan devastadoras como la halitosis de cualquier obispo acusado de pederastia. Y es que lo peor que te puede pasar es quedarte solo.
Perdona si me temo que también es lo único.
[...]
Los amigos, familia elegida, van emprendiendo uno a uno viajes de ida al país de las parejas, al de los trabajos, al de los aviones, al de los padres, al de nunca jamás. Y allí se instalan. Claro que puedes visitarlos, pero siempre con visado de turista. O con llamadas, mails y mensajitos , neocostumbres que mantienen vivo el lamentable espejismo de pensar que aún estás ahí.
Y las parejas, amistades erigidas en familia, van cerrando episodios de este libro al que llamamos vida y que tiene la última página escondida entre las demás. Eres con quien estuviste. Eres de quien quisieras haber sido.
Supongo que en eso consiste la contrapartida de las cosas bellas, en que todas acaban por no durar. Ese fin de trayecto oscuro y desagradable llamado despedida en el que todos nos hemos tenido que bajar alguna vez.
Crecer es aprender a despedirse, conocer cada vez a más gente que ya no está, saberse de memoria la dirección de los tanatorios, sonreír de tanto llorar. Porque incluso en las ciudades más espectaculares la mitad de la población vive orientada hacia cualquier norte donde nunca pega el sol.
[...]
Con la edad, las cosas van cambiando de color. Las muy claras se tiñen de a veces, las muy normas se van de excepción. Siempre he pensado que el matiz era cosa de viejos. Con la edad, tienes varias preguntas para cada respuesta. Varios recuerdos para cada proyecto. Varios principios para cada final. [...]
Pero nada de todo eso debe de ser comparable a la angustiosa sensación de irse quedando solo.
Por eso, siempre que noto la soledad de alguien gritada a través de sus poros, jamás se me ocurre manifestar burla, desprecio o desdén.
Miro a los que sí lo hacen y siento lástima hacia ellos. Parece que jamás se hayan quedado solos.
Y si alguna vez lo estuvieron, está claro que no supieron aprovecharlo.
Risto Mejide. El sentimiento negativo.
Aproveito para recomendar este libro de Mejide, sobre todo para aqueles que teñan algún tipo de prexuízo contra del. Con este libro cambiarán de opinión totalmente.
lunes, 18 de abril de 2011
Ás veces digo amor
Chove. Moito. Tamén trona. O ceo vese azul e gris. As rúas molladas. A area da praia vaise facendo escura. As gaivotas escapan voando rápido. Pola ventá entra un airiño frío, fresco. Eu co libro aberto, intentando intentar estudiar... para dentro dunha semana. E lémbrome dos poemas que atopara outro día de estudio; poemas e textos dignos de ensinar aos demais. Bos poemas. E é que os libros non só sirven para estudiar, senón que tamén fomentan as miñas ganas de seguir lendo eses autores. E cando te idenftificas tanto cun poema que te quedas uns segundos mirado para el sen facer nada máis... cando sintes que está escrito para ti, que llo deberías enviar a esa persoa... [amigo, amiga, irmán, pai, mai...] pero logo pénsalo mellor. "Non. Dá igual. Para que? De que me sirve? Si as cousas van seguir igual...."
En fin.... Entre eles, está este marabilloso poema, que me fascinou nada máis ler os primeiros versos:
Ás veces digo amor
e só teño silencio
ás veces digo patria
e sei soamente que esta é a terra que nos deron
e nela asento os meus pasos para sempre
sen máis preguntas ensarillando o vento
ás veces digo amor
e ninguén fala
e segue o tempo caendo lentamente
medido polo espasmo do reloxo
e ti pasas
sen mirar sen me mirar
como un fantasma enviso aqueloutrado
sen me ver
e sigo un pouco máis
calada
levo o selo do teu desleixamento sobre so beizos
e sinais no meu brazo da túa ausencia
levo o rostro mancado e os dentes malferidos
de tanto afastamento
ás veces verto os ollos sobre a terra
miro de esguello a fiestra do suicida
repito amor
e só ecoa o silencio no baldeiro.
Pilar Pallarés, Sétima soidade
domingo, 17 de abril de 2011
[Auto]benvida
Antes de nada, gustaríame aclarar que neste blog escribo eu, polo tanto á miña maneira. Con esto quero dicir que non quero discusións porque utilizo castelanismos ou dialectismos, porque eu vou escribir como mellor me veña en cada momento, como mellor me sinta. Aclarado esto, continúo ca miña presentación.
Como xa vístedes, eu son Isa. Algúns coñecerédesme e outros non. Se vos facedes habituais lectores deste blog, o máis probable é que acabedes coñecendo un pouco máis a miña forma de pensar e incluso de ser. Saberedes o que me gusta, o que me apasiona, o que odio, o que non tolero, pois neste espacio persoal publicarei desde textos de libros ou películas, opinións persoais e o meu día a día ata trucos ou consellos sobre fotografía ou calquera outra cousa que eu vaia descubrindo.
Pouco a pouco irei retocando o deseño do blog, pois está un pouco así por estar. Se non é bonito en contido, polo menos que o sexa esteticamente.
E máis nada. Non vou alargar esto máis para non dificultar máis a lectura. Espero ir actualizando a menudo, sen deixar demasiado tempo entre entrada e entrada, aínda que a partir de agora tócanos unha tempada de continuos exames, os máis importantes do curso.
Isa
Suscribirse a:
Entradas (Atom)